Από την Φιλελεύθερη Συμμαχία λάβαμε την πρώτη και μοναδική μέχρις στιγμής πλήρη απάντηση σημείο προς σημείο στο ερωτηματολόγιο για το διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας, το οποίο είχε σταλεί σε όλα τα πολιτικά κόμματα.
Κατεβάστε την απάντηση κάνοντας κλικ εδώ ή διαβάστε την παρακάτω κάνοντας κλικ στη λέξη “Εμφάνιση”.
[spoiler]ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑΑθήνα 19 Απριλίου 2012
Αγαπητοί Φίλοι της Ένωσης Άθεων
Σας ευχαριστούμε για το ερωτηματολόγιο σας και συγγνώμη για τη καθυστέρηση της απάντησής μας. Ακολουθούν οι απαντήσεις της Φιλελεύθερης Συμμαχίας στα ερωτηματά σας
Από τη Συντονιστική Επιτροπή της Φιλελεύθερης Συμμαχίας
————————————————————————————-
α) Συμφωνείτε και δεσμεύεστε να προωθήσετε τις παρακάτω μεταβολές όπως έχουν με το να τις συμπεριλάβετε στο προεκλογικό σας πρόγραμμα.
β) Αντιπροτείνετε και συμπεριλαμβάνετε στο πρόγραμμά σας άλλες σαφείς και συγκεκριμένες προτάσεις για επίτευξη του διαχωρισμού, τις οποίες παρακαλούμε να αναφέρετε.
γ) Διαφωνείτε με βάση συγκεκριμένη αιτιολόγηση, την οποία παρακαλούμε να αναφέρετε.
1. Αναθεώρηση του Συντάγματος
1.1 Προοίμιο
Αντικατάσταση της φράσης: “Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδας” από μία άλλη, αρμόζουσα σε ένα σύγχρονο κοσμικό κράτος.
Προτείνουμε την ακόλουθη: “Με προσήλωση στα δικαιώματα του Ανθρώπου και το ιδανικό της Δημοκρατίας”.
α) Συμφωνούμε
Το πρόγραμμα της Φιλελεύθερης Συμμαχίας αναφέρει ότι υποστηρίζουμε:
Την κατάργηση του υποχρεωτικού χαρακτήρα του θρησκευτικού όρκου, όπου κι αν αυτός απαιτείται, και την αντικατάστασή του με πολιτικό όρκο.
β) Αντιπροτείνουμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
1.2 Άρθρο 3 (ανήκει στο Τμήμα Β, Σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας)
Κατάργηση του άρθρου και του τμήματος.
Σε όλο το Σύνταγμα δεν θα πρέπει να υπάρχει καμία αναφορά σε συγκεκριμένη θρησκεία, επικρατούσα ή μη, ούτε στα κείμενα ή στο δόγμα της.
α) Συμφωνούμε
Το πρόγραμμα της Φιλελεύθερης Συμμαχίας αναφέρει ότι υποστηρίζουμε:
. ‘’Σε συνταγματικό επίπεδο, η Φιλελεύθερη Συμμαχία θα επιδιώξει:
. Πλήρη κατάργηση του άρθρου που ονομάζει την επικρατούσα θρησκεία, ασχολείται με θρησκευτικά δόγματα και καθορίζει τον τρόπο που μεταφράζονται θρησκευτικά κείμενα.
. Κατάργηση της απαγόρευσης του προσηλυτισμού και των περιορισμών στη δημόσια εκδήλωση των θρησκευτικών πεποιθήσεων των πολιτών στο όνομα της προστασίας των χρηστών ηθών. Απελευθέρωση των θρησκευτικών λειτουργών από τον έλεγχο και την εποπτεία του κράτους.
. Ρητή απαγόρευση της λογοκρισίας. Κατάργηση της παραγράφου που επιτρέπει την κατάσχεση εντύπων ‘για προσβολή της χριστιανικής και κάθε άλλης γνωστής θρησκείας’.
. Διαγραφή της αναφοράς στην ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης από τους σκοπούς της παιδείας.
. Πλήρης κατάργηση των άρθρων που παραχωρούν ειδικά προνόμια σε συγκεκριμένες εκκλησίες.
. Κατάργηση του θρησκευτικού όρκου (Πρόεδρος της Δημοκρατίας και βουλευτές) και αντικατάστασή του με πολιτικό όρκο.’’
β) Αντιπροτείνουμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
1.3 Άρθρο 13
Προσθήκη ενός σημείου όπου να διατυπώνεται ρητώς δέσμευση για κοσμικότητα του Κράτους, για ουδετερότητα απέναντι στους πολίτες και για ισότιμη αντιμετώπισή τους όποιες κι αν είναι οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.
Προτείνουμε τη φράση:
«Απαγορεύεται οποιαδήποτε εμπλοκή θρησκευτικών οργανισμών και εκπροσώπων τους στους κρατικούς θεσμούς, καθώς και οποιαδήποτε διακριτική μεταχείριση συγκεκριμένου θρησκεύματος ή θρησκευτικού οργανισμού εκ μέρους του κράτους. Όλοι οι θρησκευτικοί οργανισμοί ρυθμίζουν μόνοι τους τα εσωτερικά τους ζητήματα και χρηματοδοτούν μόνοι τους τις δραστηριότητές τους.»
α) Συμφωνούμε
β) Αντιπροτείνουμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
1.4 Άρθρο 13 § 2
Αντικατάσταση της φράσης «γνωστή θρησκεία» με άλλον όρο πιο κατάλληλο, όπως απλό «θρησκεία» ή «θρήσκευμα». Κατάργηση της φράσης «Ο προσηλυτισμός απαγορεύεται».
α) Συμφωνούμε
β) Αντιπροτείνουμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
1.5 Άρθρο 13 § 3
Κατάργηση των αναφορών σε «γνωστή» και σε «επικρατούσα» θρησκεία καθώς και της δημόσιας εποπτείας των θρησκευτικών λειτουργών, με κατάλληλη αναδιατύπωση του σημείου 3.
Προτείνουμε τη φράση:
«Η λειτουργία των θρησκευτικών οργανισμών διέπεται από νόμους που ορίζουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην Πολιτεία, και είναι ίδιοι για όλα τα θρησκεύματα αδιακρίτως.»
α) Συμφωνούμε
β) Αντιπροτείνουμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
1.6 Άρθρο 14 § 3α
Διαγραφή της φράσης «για προσβολή της χριστιανικής και κάθε άλλης γνωστής θρησκείας», που αναφέρεται σε εξαιρέσεις της απαγόρευσης κατάσχεσης εντύπων.
α) Συμφωνούμε
β) Αντιπροτείνουμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
1.7 Άρθρο 16 § 2
Διαγραφή της φράσης “και θρησκευτικής” (συνείδησης) από τους σκοπούς της παιδείας.
α) Συμφωνούμε
β) Αντιπροτείνουμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
1.8 Άρθρα 33 § 2 και 59 § 1
Αντικατάσταση της φράσης: “στο όνομα της αγίας και ομοούσιας και αδιαίρετης τριάδας” στον όρκο του Προέδρου της Δημοκρατίας και των βουλευτών αντίστοιχα από άλλη, αρμόζουσα σε ένα κοσμικό πολίτευμα.
Προτείνουμε «Δηλώνω επικαλούμενος την τιμή και τη συνείδησή μου ενώπιον του Ελληνικού Λαού».
α) Συμφωνούμε
β) Αντιπροτείνουμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
1.9 Άρθρo 105
Κατάργηση του άρθρου 105 περί ειδικού καθεστώτος του Αγίου Όρους. Οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που οδήγησαν στο ειδικό αυτό καθεστώς δεν υφίστανται πλέον. Οι μονές του Άθω θα εξισωθούν νομικά με όλες τις άλλες μονές και τα περιουσιακά τους στοιχεία θα ρυθμιστούν εκ νέου με νόμο.
α) Συμφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
β) Αντιπροτείνουμε_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
Λόγω της πολυπλοκότητας και της ιστορικότητας του θέματος δεν έχουμε ακόμη διαμορφώσει τελική και τεκμηριωμένη θέση.
2. Δημόσια Διοίκηση
2.1 Νομικό καθεστώς θρησκευτικών οργανισμών
Η Εκκλησία της Ελλάδος, oι Μουφτείες, το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο και τα κάθε είδους νομικά πρόσωπα δημόσιου δικαίου που εξαρτώνται από τα παραπάνω, μετατρέπονται σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου.
α) Συμφωνούμε
β) Αντιπροτείνουμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
2.2 Καταγραφή θρησκεύματος πολιτών
Πλήρης κατάργηση της καταγραφής του θρησκεύματος σε κρατικά αρχεία και έγγραφα.
Σε περιπτώσεις όπου η δήλωση του θρησκεύματος χρειάζεται για διεκδίκηση κάποιου πολιτικού δικαιώματος (π.χ. ειδική σίτιση στο στρατό, άδειες σε θρησκευτικές εορτές) να αρκεί μια υπεύθυνη δήλωση του ενδιαφερομένου.
Δηλώσεις θρησκεύματος θα γίνονται δεκτές μόνον όσον αφορά ενήλικους· οι ανήλικοι δεν είναι σε θέση να δηλώσουν θρήσκευμα, ούτε θα πρέπει να επιτρέπεται στους γονείς τους να δηλώνουν εξ ονόματός τους.
α) Συμφωνούμε
β) Αντιπροτείνουμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
2.3 Θρησκευτικά σύμβολα και τελετές στο δημόσιο τομέα
Κατάργηση των θρησκευτικών τελετών (αγιασμός, εκκλησιασμός, προσευχή, δοξολογίες, τρισάγια, θείες λειτουργίες) σε όλες τις κρατικές υπηρεσίες, καθώς και της παρουσίας θρησκευτικών λειτουργών σε αυτές.
Kατάργηση του υποχρεωτικού χαρακτήρα της παρουσίας και συμμετοχής σε θρησκευτικούς τόπους, εορτές και τελετουργικά οποιουδήποτε δημόσιου υπαλλήλου ή λειτουργού, με έμφαση στους ένστολους.
Απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από όλα τα κτίρια δημοσίων υπηρεσιών.
α) Συμφωνούμε
β) Αντιπροτείνουμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
2.4 Θρησκευτικός όρκος στο δημόσιο τομέα
Οριστική και παντελής κατάργηση του θρησκευτικού όρκου από τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας και από όλες τις καταθέσεις, μαρτυρίες και δηλώσεις, έγγραφες και προφορικές (στρατός, κυβέρνηση, δικαστήρια, ορκομωσίες, αναλήψεις καθηκόντων κ.λπ.).
α) Συμφωνούμε
β) Αντιπροτείνουμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
2.5 Θρησκευτικές αρμοδιότητες δημοσίων υπηρεσιών
Όλες οι αρμοδιότητες δημόσιων υπηρεσιών που σχετίζονται με θρησκευτικούς οργανισμούς, όπως της Γενικής Γραμματείας και της Γενικής Διεύθυνσης Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας, του Θρησκευτικού Σώματος Ενόπλων Δυνάμεων και της Διεύθυνσης Θρησκευτικού του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας ή του Γραφείου Ναοδομίας, καταργούνται.
α) Συμφωνούμε
β) Αντιπροτείνουμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
3. Οικονομία
3.1 Κρατική χρηματοδότηση θρησκευτικών οργανισμών
Παύση κάθε κρατικής οικονομικής ενίσχυσης σε θρησκευτικούς οργανισμούς ή κοινωφελείς οργανισμούς που σχετίζονται με θρησκευτικά ιδρύματα (Μισθοδοσία κληρικών, επισκόπων και μουφτήδων, επιχορηγήσεις πατριαρχείων). Κατάργηση χρηματοδότησης θρησκευτικών τελετών και δραστηριοτήτων (μεταφορά «αγίου» φωτός, εορτή «αγιασμού» των υδάτων κ.τ.ό.). Κάθε θρησκευτικός οργανισμός χρηματοδοτείται αποκλειστικά από δικούς του πόρους (π.χ. εκμετάλλευση ακινήτων, εισφορές ιδιωτών).
α) Συμφωνούμε
β) Αντιπροτείνουμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
3.2 Ακίνητη περιουσία θρησκευτικών οργανισμών
Καταγραφή και εκτίμηση της ακίνητης περιουσίας κάθε θρησκευτικού οργανισμού για την οποία ο οργανισμός κατέχει νόμιμους τίτλους ιδιοκτησίας.
Κάθε θρησκευτικός οργανισμός φορολογείται για την κατοχή και εκμετάλλευση αυτών των νόμιμων περιουσιακών στοιχείων όπως κάθε άλλο Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου. Οποιοδήποτε άλλο περιουσιακό στοιχείο δεν κατέχεται με νόμιμο τρόπο περιέρχεται στο δημόσιο και αξιοποιείται προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.
α) Συμφωνούμε
β) Αντιπροτείνουμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
3.3 Οικονομική διαχείριση θρησκευτικών οργανισμών
Οι θρησκευτικοί οργανισμοί τηρούν βιβλία, εκδίδουν στοιχεία και υπόκεινται σε φορολόγηση και έλεγχο από τις φορολογικές αρχές για οποιαδήποτε εμπορική δραστηριότητα. Υποχρεούνται να δημοσιεύουν οικονομικές καταστάσεις μια φορά τον χρόνο, οι οποίες περιλαμβάνουν έκθεση για οικονομική διαχείριση από μέλη του Σώματος Ορκωτών Ελεγκτών και με τρόπο που θα καθοριστεί από Προεδρικό διάταγμα.
α) Συμφωνούμε
β) Αντιπροτείνουμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
4. Παιδεία
4.1 Διδασκαλία θρησκευτικών
Κατάργηση του μαθήματος των θρησκευτικών στο δημοτικό και στο γυμνάσιο, μάθημα θρησκειολογίας σε μία μόνο τάξη του λυκείου, με ισότιμη και αμερόληπτη παρουσίαση όλων των θρησκευμάτων, καθώς και της αθεΐας και του αγνωστικισμού.
α) Συμφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
β) Αντιπροτείνουμε –Ελεύθερο εκπαιδευτικό σύστημα με το σύστημα των κουπονιών εκπαίδευσης που μπορεί να οδηγήσει και στην ίδρυση θρησκευτικών σχολείων που θα μπορεί να επιλέγουν διδασκαλία με περισσότερο θρησκευτικό περιεχόμενο.
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
4.2 Αναφορές στη θρησκεία
Αφαίρεση των διαθεματικών θρησκευτικών αναφορών από τα μαθήματα του σχολείου, αποκλειστικά γνωσιολογικές και όχι ομολογιακές αναφορές στη θρησκεία στα πλαίσια των μαθημάτων της ιστορίας, κοινωνιολογίας και άλλων συναφών θεμάτων.
α) Συμφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
β) Αντιπροτείνουμε –
–Ελεύθερο εκπαιδευτικό σύστημα με το σύστημα των κουπονιών εκπαίδευσης που μπορεί να οδηγήσει και στην ίδρυση θρησκευτικών σχολείων που θα μπορεί να δίνουν βάρος στη γνώση της θρησκείας
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
4.3 Θρησκευτικά σύμβολα και τελετές
Απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τα σχολεία, κατάργηση των θρησκευτικών τελετών (αγιασμός, εκκλησιασμός, προσευχή κ.τ.ό.) και της παρουσίας θρησκευτικών λειτουργών στα σχολεία.
α) Συμφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
β) Αντιπροτείνουμε –
–Ελεύθερο εκπαιδευτικό σύστημα με το σύστημα των κουπονιών εκπαίδευσης που μπορεί να οδηγήσει και στην ίδρυση θρησκευτικών σχολείων που θα προσλαμβάνουν το προσωπικό της προτιμησής τους
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
4.4 Θρησκευτικές εορτές
Κατάργηση εορτασμού των αποκαλούμενων τριών Ιεραρχών σαν προστατών των ελληνικών γραμμάτων και θέσπιση εορτασμού Ημέρας της Παιδείας.
Προτείνουμε τη 10η Νοεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα της Επιστήμης για την Ειρήνη και Ανάπτυξη.
α) Συμφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
β) Αντιπροτείνουμε –
–Ελεύθερο εκπαιδευτικό σύστημα με το σύστημα των κουπονιών εκπαίδευσης όπου το κάθε σχολείο θα γιορτάζει τις επετείους που αυτό επιθυμεί
γ) Διαφωνούμε _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _[/spoiler]
Από την Δημιουργία Ξανά λάβαμε ένα μήνυμα το οποίο, αν και δεν συνιστά ευθέως απάντηση στο ερωτηματολόγιο, ωστόσο συνιστά μια πολύ αναλυτική τοποθέτηση για τις σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους καθώς και τις προτάσεις τους, και γι’ αυτό θεωρείται σκόπιμο να αναρτηθεί εδώ.
Διαβάστε το μήνυμα κάνοντας κλικ στη λέξη “Εμφάνιση”.
[spoiler]ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ
ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΡΑΤΟΥΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
Όπως θα παρατηρήσατε, η ενότητα επιγράφεται «σχέσεις Κράτους – Εκκλησιών» και όχι «σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας». Πορευόμαστε προς μία εποχή συγκατοίκησης με άλλα έθνη και άτομα άλλων θρησκειών και οφείλουμε να κινηθούμε ταυτόχρονα σε δύο επίπεδα: σε εκείνο που έχει ως βάση του τον άνθρωπο και την ελευθερία να πιστεύει τον δικό του ή και κανένα θεό, και στο επίπεδο της εμβάθυνσης σε πατροπαράδοτες αξίες και στις ρίζες της ελληνικότητάς μας. Ο στόχος μας είναι να διαπλάσουμε ανθρώπους ανεξίθρησκους και ανοιχτόμυαλους, που όμως ταυτόχρονα θα κοινωνούν με την παράδοση του τόπου, όχι ως στείροι οπαδοί, αλλά ως δημιουργικοί και σύγχρονοι συνεχιστές της. Ανθρώπους με «έρμα» που να είναι πανανθρώπινο και ελληνικό.
Ωστόσο, καθώς η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η επίσημη θρησκεία του Κράτους, θα πρέπει να εστιάσουμε κατ’ αρχήν σ΄ αυτή τη σχέση. Πολλοί θεολόγοι νοιώθουν άβολα και μόνο στο άκουσμα της έκφρασης «σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας» εξηγώντας ότι, από τη φύση του, ο Χριστιανισμός δεν τάσσεται παρά τω Καίσαρι (ή συχνά υπέρ τον Καίσαρα!) και η εκκοσμίκευση της εκκλησίας υπονόμευσε την πνευματικότητά της, άρα την ίδια τη φύση της. Το «δωρεάν ελάβατε, δωρεάν δότε» σίγουρα δεν αποτυπώνει την οικονομική πλευρά της λειτουργίας της Εκκλησίας, το «ο έχων δύο χιτώνας…» δεν δημιουργεί συνειρμούς με τα αρχιερατικά άμφια, όμως μια ρεαλιστική σύγχρονη θεώρηση δεν μπορεί να παραβλέψει ότι για τα πάντα σήμερα «δει χρημάτων».
Φυσικά, μια πολιτική κίνηση, δεν έχει ρόλο στον σχολιασμό θεολογικών απόψεων, έχει όμως ρόλο στην καθιέρωση ενός πλαισίου λειτουργίας που να ενώνει τους Πολίτες, σε όποια εκκλησία ή δόγμα κι αν ανήκουν.
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟ ΝΟΜΙΚΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ
Είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι άλλο πράγμα είναι το θρησκευτικό συναίσθημα και άλλο η Εκκλησία με την νομική της υπόσταση (με την οποία το κράτος σχετίζεται). Πολύ συχνά, στις σχετικές συζητήσεις αυτά τα δύο συγχέονται. Το θρησκευτικό συναίσθημα είναι η προσωπική απάντηση που δίνει ένας άνθρωπος στα μεγάλα ερωτήματα της Ύπαρξης ενώ η Εκκλησία είναι ένα νομικό πρόσωπο το οποίο εποπτεύει χιλιάδες άλλα νομικά πρόσωπα Δημοσίου ή Ιδιωτικού Δικαίου, διαχειρίζεται πόρους, διαθέτει περιουσία και τελεί νομικές πράξεις. Επομένως η οριοθέτηση της σχέσης Κράτους – Εκκλησίας δεν αφορά στην έκφραση της θρησκευτικής πίστης η οποία είναι ελεύθερη και προστατευόμενη από το Σύνταγμα για κάθε Έλληνα Πολίτη. Αφορά σε καθαρά νομικά θέματα, τα οποία, μάλιστα, διαθέτουν μια περίπλοκη νομική προϊστορία.
Επίσης, μια άλλη επισήμανση είναι αναγκαία: σε κάθε συζήτηση για τις σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας δεν θα πρέπει να έχουμε κατά νουν μόνο την Ορθόδοξη Εκκλησία. Οι αναγνωρισμένες θρησκείες – και σ΄ αυτές περιλαμβάνεται η μουσουλμανική – θα έχουν νομικό έρεισμα να διεκδικήσουν οτιδήποτε παρέχεται ως δικαίωμα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ό,τι κάνει ο δεσπότης θα μπορεί να το κάνει και ο μουφτής, ό,τι ο ιεροκήρυκας, και ο μουεζίνης. Επομένως, το ζήτημα ουσιαστικά είναι ο ρόλος των εκκλησιών σε ένα σύγχρονο ελεύθερο πολίτευμα και η ανάδειξή τους σε παράγοντες σταθερότητας της κοινωνικής ζωής. Δεν χρειαζόμαστε εστίες αποσταθεροποίησης ή πηγές εντάσεων.
ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ
Κάθε υγιής σχέση βασίζεται στον αλληλοσεβασμό, στην αλληλοεκτίμηση και στους σαφείς και διακριτούς ρόλους. Η σχέση Κράτους – Εκκλησίας δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί πρότυπο εφαρμογής αυτών των αρχών. Η Εκκλησία γοητεύθηκε από τις σειρήνες της εξουσίας και την ασφάλεια της κρατικής (και της κοινοτικής) χρηματοδότησης, ενώ το κράτος χρησιμοποιούσε την Εκκλησία κατά βούλησιν έχοντάς την πολιτικό υποχείριο. Όλοι γνωρίζουμε ότι η Εκκλησία ενισχύει συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα, τα οποία συνθέτουν ένα διακομματικό «λόμπι», και, αντιστρόφως, συγκεκριμένοι πολιτικοί απευθύνονται στην Εκκλησία για πολιτική στήριξη. Η «ανάρμοστη» αυτή σχέση δεν ωφέλησε κανέναν. Δίχασε τον λαό, οδήγησε σε πολιτικές τραγωδίες, «αναθέματα» και «λαοσυνάξεις» πλήττοντας το κύρος και των δύο πλευρών και κυρίως διαβρώνοντας την ενότητα του ελληνισμού.
Μπορεί να ακούγεται περίεργο, αλλά η σημερινή κατάσταση στις σχέσεις Κράτους – Ορθόδοξης Εκκλησίας παραβαίνει πρωτίστως τους εκκλησιαστικούς κανόνες. Ο Τόμος του 1850, με τον οποίο το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανακήρυξε αυτοκέφαλη την Εκκλησία της Ελλάδος, σαφώς αναφέρει ότι πρέπει αυτή να διοικείται «ελευθέρως και ακωλύτως από πάσης κοσμικής επεμβάσεως». Είναι δηλαδή το ίδιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο που ορίζει την πλήρη διάκριση των ρόλων Εκκλησίας-Πολιτείας.
Η συνέχεια, βέβαια, υπήρξε χαρακτηριστικά νεοελληνική: μόλις δύο χρόνια μετά, οι νόμοι 200 και 201/1852, με την συναίνεση της αυτοκέφαλης πλέον Εκκλησίας της Ελλάδος ξεκινούν τη διαπλοκή η οποία από τότε εξελίχθηκε σε γόρδιο δεσμό καθώς περιλαμβάνει:
– περιουσιακά στοιχεία που διεκδικούνται από τις δύο πλευρές αλλά και από τρίτους (η έλλειψη Κτηματολογίου και η ασάφεια στον προσδιορισμό των συνόρων που υπάρχει σε χρυσόβουλα, φιρμάνια κ.λ.π. δημιούργησε το ιδανικό περιβάλλον για δικαστικές διεκδικήσεις δεκαετιών)
– υποχρεώσεις μισθοδοσίας κληρικών και αρχιερέων που ανάλογα με τις συνθήκες επιβεβαιώνονται ή αμφισβητούνται από το κράτος
– εκατοντάδες νόμων, συχνά αντιφατικών, που αφορούν συγκεκριμένα περιουσιακά στοιχεία της εκκλησίας ή τις φορολογικές της υποχρεώσεις. Παράδειγμα: φορολογικές ελαφρύνσεις που άλλοτε ισχύουν κι άλλοτε καταργούνται, ενώ αφήνουν «παράθυρα» στην παραοικονομία (π.χ. από τον ΦΠΑ απαλλάσσονται τα υλικά που προορίζονται για την ανέγερση ναών – ποιος ελέγχει αν ο εργολάβος που ανέλαβε την ανέγερση, χρησιμοποίησε και μερικά φορτηγά αμμοχάλικο για μια άλλη οικοδομή του;)
– «σουρεαλιστικές» νομικές αποφάσεις: η Ελληνική Δικαιοσύνη αποφαίνεται ότι η Εκκλησία είναι υποχρεωμένη να πληρώνει φόρους, αλλά σε περίπτωση που αρνηθεί ή αμελήσει, το Κράτος δεν μπορεί να τους διεκδικήσει!
– εμπλοκή του Κράτους σε υποθέσεις καθαρά εκκλησιαστικού χαρακτήρα, όπως στην εκλογή Αρχιεπισκόπου, την οποία πρέπει να επικυρώσει η Πολιτεία με πράξη διορισμού, ενώ στη διαδικασία εκλογής παρίσταται υποχρεωτικά ο Υπουργός Παιδείας ο οποίος είναι αρμόδιος για να επιλύσει και τυχόν ενστάσεις των ιεραρχών για τη διαδικασία!
Κανένα μέρος δεν θέλησε ουσιαστικά τον διαχωρισμό, αν και προοδευτικές φωνές ακούγονταν και από τα δύο μέρη κατά καιρούς. Όμως όλες οι κινήσεις ήταν ελλιπείς ή προσχηματικές. Είναι αδήριτη ανάγκη, αυτό το «κουβάρι» επιτέλους να «ξεμπερδευτεί».
Είναι σημαντικό να έχουμε υπόψη τα εξής δεδομένα:
1. Η Εκκλησιαστική περιουσία ανήκει σε χιλιάδες νομικά πρόσωπα Δημοσίου ή Ιδιωτικού Δικαίου. Όταν ο «νόμος Τρίτση» προσπάθησε να κρατικοποιήσει κάποια από αυτά, 10 μονές κατέφυγαν στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια και δικαιώθηκαν, καθώς η περιουσία ενός ΝΠ προστατεύεται ακριβώς όπως και η ατομική περιουσία ενός φυσικού προσώπου.
2. Σύμφωνα με το άρθρο 51 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα, η κυριότητα κρίνεται με βάση το δίκαιο της εποχής που εκτήθη. Δηλαδή ένα ακίνητο που αποκτήθηκε επί τουρκοκρατίας, θα κριθεί με βάση τους νόμους που ίσχυαν στην τουρκοκρατίας, και όχι με βάση τους σημερινούς. Το ίδιο ισχύει και για τα βυζαντινά χρυσόβουλα.
3. Όποια νομοθεσία υποχρεώνει το Κράτος σε παροχές προς την Ορθόδοξη Εκκλησία δημιουργεί νομικό προηγούμενο για διεκδικήσεις και εκ μέρους άλλων εκκλησιών ή θρησκειών.
4. Η Εκκλησιαστική Περιουσία επί Τουρκοκρατίας δεν ήταν ακριβώς… εκκλησιαστική. Η Εκκλησία ήταν και πολιτικό εγκαθίδρυμα καθώς ασκούσε διοικητικά και δικαστικά καθήκοντα. Πολλά από αυτά τα καθήκοντα διευκολύνονταν με την παραχώρηση από μέρους του Σουλτάνου τεράστιων εκτάσεων γης, στις οποίες ζούσε μεγάλο μέρος πληθυσμού. Μετά τήν άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως ο Μωάμεθ ο Πορθητής, ενθρόνισε ως Πατριάρχη και Εθνάρχη τον Γεώργιο Γεννάδιο Σχολάριο, ο οποίος εξέφραζε την ομάδα των ανθενωτικών. Ο Μωάμεθ επέβαλε στο Οθωμανικό κράτος το σύστημα των μιλέτ, σύμφωνα με το οποίο κάθε έθνος θα ασκούσε διοίκηση, όπως το επιβάλλει η θρησκεία του. Έτσι, τα Πατριαρχικά δικαστήρια είχαν δικαιοδοσία σε όλες τις υποθέσεις που αφορούσαν τους Ρωμηούς σύμφωνα με τον κανονικό νόμο τών Βυζαντινών και με το αστικό και εθιμικό βυζαντινό δίκαιο. Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ήταν η κεφαλή του έθνους, ένας μιλέτ-μπασί, υπεύθυνος ενώπιον τού Σουλτάνου.
5. Όταν η Επανάσταση του 1821 δημιούργησε το ελληνικό Κράτος, το «πολιτικό» τμήμα των αρμοδιοτήτων της εκκλησίας πέρασε στη δικαιοδοσία του νέου Κράτους και θα ήταν αφύσικο η Εκκλησία να συνεχίσει να κατέχει όλες αυτές τις εκτάσεις στις οποίες περιλαμβάνονταν π.χ. ολόκληρη η Πάτμος με τα γύρω νησιά, ολόκληρη η Πειραϊκή χερσόνησος και εκατομμύρια στρέματα στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες (μόνο η Μονή Βατοπεδίου είχε στη Μολδαβία 1.500.000 στρέμματα!).
6. Η περιουσία της Εκκλησίας ανήκε όχι μόνο στην ιεραρχία αλλά και στους λαϊκούς οι οποίοι συμμετείχαν και ψήφιζαν για τη διαχείρισή της. Αυτό το καθεστώς ίσχυε από το 1833 και καταργήθηκε από τη δικτατορία του Μεταξά, χωρίς έκτοτε να επαναφερθεί. Προφανώς η διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας αποκλειστικά από τους κληρικούς και τους ιεράρχες αλλά και το κράτος το ίδιο ήταν πολύ «βολική» και για τους μετά τον Μεταξά.
ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
Μεγ. Βρετανία: Επίσημη εκκλησία είναι η «Αγγλικανική» Εκκλησία της Αγγλίας με κεφαλή της τον μονάρχη. Ο όρκος του έχει θρησκευτικές αναφορές, τη στέψη του τελεί ο Αρχιεπίσκοπος του Canterbury. Προνόμια της εκκλησίας είναι η παραχώρηση ακαδημαϊκών εδρών σε κληρικούς στα Πανεπιστήμια του Oxford, Cambridge, Durham και η προστασία της με τον νόμο περί βλασφημίας (ισχύει από το 1676). Δεν υπάρχει οικονομική στήριξη της επίσημης εκκλησίας παρά μόνο συντήρηση εκκλησιών που θεωρούνται ιστορικά μνημεία.
Ιρλανδία: Το Σύνταγμα δεν προβλέπει επίσημη θρησκεία, διασφαλίζει την ελευθερία της συνείδησης και εμποδίζει το κράτος να θεσπίσει προνόμια υπέρ κάποιας θρησκείας. Ο κλήρος δεν μισθοδοτείται από το κράτος.
Γερμανία: Πλήρης διαχωρισμός. Κρατική εκκλησία δεν υφίσταται. Κάθε θρησκευτική κοινότητα έχει αυτονομία στη ρύθμιση των εσωτερικών της υποθέσεων και μπορεί να προσλάβει νομική προσωπικότητα, σύμφωνα με τη νομοθεσία περί σωματείων. Κάθε φορολογούμενος δηλώνει στη φορολογική του δήλωση – αν θέλει – το θρήσκευμά του και πληρώνει εκκλησιαστικό φόρο, τον οποίον το κράτος αποδίδει στην αντίστοιχη εκκλησία.
Αυστρία: Ισχύει ό,τι και στη Γερμανία, από το 1867.
Γαλλία: Η κοιτίδα του λαϊκού κράτους. Στο άρθρο 1 του Συντάγματος ορίζεται: “Η Γαλλία είναι αβασίλευτη πολιτεία αδιαίρετη, χωρισμένη από την εκκλησία, δημοκρατική και κοινωνική”. Η πάσης φύσεως επιχορήγηση προς τις Εκκλησίες απαγορεύεται από το Σύνταγμα.
Βέλγιο: Σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα, το βελγικό κράτος είναι ουδέτερο απέναντι σε όλες τις θρησκείες και δεν έχει το δικαίωμα να παρεμβαίνει σε ζητήματα οποιουδήποτε θρησκεύματος.
Ελβετία: Το ελβετικό Σύνταγμα συνδέει τη χρηματοδότηση των εκκλησιών με την προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας, ορίζοντας ότι κανείς δεν υποχρεούται να πληρώνει φόρους υπέρ μιας θρησκευτικής κοινότητας στην οποία δεν ανήκει.
Ισπανία: Το Σύνταγμα του 1978 ορίζει ότι δεν υπάρχει επίσημο θρήσκευμα, κατοχυρώνει τη θρησκευτικής ελευθερίας και θεσπίζεται η συνεργασία μεταξύ της κρατικής διοίκησης και διαφόρων θρησκευμάτων, ανάλογη με αυτή που ρυθμίζει τις σχέσεις με την Καθολική Εκκλησία. Υπάρχει φόρος υπέρ της Καθολικής Εκκλησίας μόνο στα μέλη της.
Ιταλία: Το Σύνταγμα του 1948 κατοχυρώνει αμοιβαία ανεξαρτησία και ίση μεταχείριση όλων των θρησκευμάτων. Το 1984 καταργήθηκε ο καθολικισμός ως επίσημη εκκλησία του ιταλικού κράτους. Υπάρχει προαιρετικός εκκλησιαστικός φόρος που αποδίδεται στην εκκλησία που έχει δηλώσει ο φορολογούμενος.
Δανία: Η Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία είναι η επίσημη εκκλησία, ο βασιλιάς ανήκει υποχρεωτικά στο επίσημο δόγμα, ο όρκος του όμως δίδεται ενώπιον του Συμβουλίου του Κράτους και δεν έχει θρησκευτικό χαρακτήρα. Μόνο το 11% των εσόδων της εκκλησίας προέρχεται από τον κρατικό προϋπολογισμό· το υπόλοιπο προέρχεται από τον εκκλησιαστικό φόρο όσων είναι μέλη της.
Ολλανδία: Το Σύνταγμα του 1798, για πρώτη φορά στην Ευρώπη διακηρύσσει την ισότητα όλων των θρησκευμάτων και τον χωρισμό κράτους και εκκλησιών. Στο ισχύον Σύνταγμα του 1983 κατοχυρώνεται πλήρως η ελευθερία συνείδησης και η θρησκευτική ελευθερία. Το 55% των Ολλανδών δηλώνουν άθρησκοι.
Λουξεμβούργο: Η θρησκευτική ελευθερία κατοχυρώνεται πλήρως, ενώ προβλέπεται η δυνατότητα ανάμιξης του κράτους σε οργανωτικά ζητήματα εκκλησιών βάσει συμβάσεων που υπόκεινται σε κύρωση από το Κοινοβούλιο.
Πολωνία: Το Σύνταγμα του 1997 προβλέπει ίσα δικαιώματα μεταξύ εκκλησιών και θρησκευμάτων, η αμεροληψία των κρατικών οργάνων σε θρησκευτικά ζητήματα, σεβασμό της αυτονομίας και της αμοιβαίας ανεξαρτησίας μεταξύ των Εκκλησίας και Κράτους.
Πορτογαλία: Το Σύνταγμα του 1976 ρητά θεσπίζει τον χωρισμό κράτους και εκκλησίας αλλά το κονκορδάτο που είχε υπογραφεί το 1940 διασφαλίζει στην Καθολική Εκκλησία προνομιακή θέση σε σχέση με τα άλλα δόγματα και θρησκεύματα (αναγνωρίζεται η απαλλαγή φορολογίας των ιερέων).
Κύπρος: Υπάρχει χωρισμός Κράτους – Εκκλησιών και η Εκκλησία βασίζεται στον Καταστατικό της Χάρτη για να ρυθμίζει τα του οίκου της, ο οποίος δεν είναι Νόμος του Κράτους.
Σχεδόν όλοι οι όρκοι των αρχηγών κρατών ή Πρωθυπουργών στα Ευρωπαϊκά κράτη γίνονται χωρίς αναφορά στον Θεό. Στο ελληνικό Σύνταγμα ο όρκος του Προέδρου της Δημοκρατίας και των βουλευτών δεν περιορίζεται μόνο σε αναφορά του Θεού αλλά παραπέμπει στην Αγία Τριάδα. Υπάρχει πρόβλεψη για αλλόθρησκους ή ετερόδοξους όχι όμως για άθρησκους.
Ο διαχωρισμός Κράτους – Εκκλησιών λειτουργεί παρ’ ό,τι στη Δανία το 88,2% του πληθυσμού ανήκει στην Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία, στην Ιρλανδία το 93% του πληθυσμού ανήκει στην Καθολική Εκκλησία, στην Ιταλία, στην Ισπανία και στην Πορτογαλία άνω του 95% είναι καθολικοί – και στο Λουξεμβούργο το 90%.
Ο πολιτικός γάμος είναι ισόκυρος με τον θρησκευτικό στην Αγγλία, Δανία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, ενώ στις υπόλοιπες χώρες είναι υποχρεωτικός.
Μόνο στο Βέλγιο και στο Λουξεμβούργο οι κληρικοί – όλων των αναγνωρισμένων θρησκευμάτων – μισθοδοτούνται από το Κράτος. Σε καμμία άλλη χώρα της Ε.Ε.
Είναι προφανές ότι η Ελλάδα και στο θέμα της σχέσης Κράτους – Εκκλησιών αποτελεί την «ανορθογραφία» της Ευρώπης.
ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ
Προτείνουμε πλήρη ανεξαρτησία και αυτονομία της εκκλησίας, η οποία σημαίνει ότι:
– Το Κράτος δεν θα έχει πλέον καμμία ανάμειξη στα εσωτερικά της Εκκλησίας, η οποία θα αποφασίσει πώς θα διοικείται, πώς θα εκλέγει τους αρχιερείς και τον Αρχιεπίσκοπο χωρίς να χρειάζεται επικύρωση από κανέναν. Το Κράτος θέτει κανόνες δικαίου που ισχύουν για όλους τους πολίτες, ενώ η Εκκλησία θέτει κανόνες δικαίου που ισχύουν μόνο για τους πιστούς της. Αυτό ισχύει για κάθε αναγνωρισμένη Εκκλησία. Οι Εκκλησιαστικοί κανόνες δεν μπορούν όμως να αντιβαίνουν στους νόμους του κράτους (π.χ. να απαγορεύουν την μετάγγιση αίματος ή να επιβάλλουν τη σαρία ή την κλειτοριδεκτομή). Δεν επιτρέπεται ενδυμασία που καλύπτει το πρόσωπο ολόκληρο ή εν μέρει – επιτρέπεται μόνο το κάλυμα της κεφαλής με μουσουλμανική μαντήλα.
– Καταργείται η υποχρέωση της Εκκλησίας να παραδίδει τα χρήματά της προς φύλαξη στην Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία μάλιστα, βάσει του ισχύοντος πλαισίου μπορεί να τα διαχειρίζεται εν λευκώ, χωρίς να ενημερώνει την ηγεσία της εκκλησίας για αυτό!
– Απεμπλέκεται σε τρία χρόνια το κράτος από την μισθοδοσία του κλήρου. Σ’ αυτά τα χρόνια ισχύει ένα μεταβατικό καθεστώς το οποίο έχει στόχο να δημιουργήσει το νομικό πλαίσιο, ώστε η Εκκλησία να αποκτήσει τα μέσα και τις δυνατότητες ώστε να διαχειρίζεται τα του οίκου της.
Κατά τη διάρκεια του μεταβατικού καθεστώτος, καταγράφεται με κάθε λεπτομέρεια η περιουσία κάθε νομικού προσώπου που ανήκει στη δικαιοδοσία της Εκκλησίας και δημιουργείται Μητρώο Εκκλησιαστικής Περιουσίας. Αν και, όπως είπαμε, υπάρχουν πολλά ασαφή στοιχεία, μια μελέτη της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος το 1988, προσδιορίζει το σύνολο της αγροτικής (μόνο) περιουσίας της Εκλησίας σε 1.282.300 στρέμματα.
Από αυτά τα 367.000 είναι δασικές εκτάσεις, τα 745.400 βοσκότοποι και τα 169.900 γεωργικές καλλιέργειες.
Αυτή η περιουσία δεν ανήκει μόνο στην Κεντρική Διοίκηση (Ιερά Σύνοδο), αλλά σε περισσότερα από 10.000 εκκλησιαστικά νομικά πρόσωπα (Μητροπόλεις, Ναούς, Μονές, Προσκυνήματα, Ιδρύματα, Κληροδοτήματα και άλλα). Η Εκκλησία αποφασίζει για τον τρόπο αξιοποίησης αυτής της περιουσίας. Ορκωτοί λογιστές κάνουν έλεγχο στη διαχείριση των εσόδων από αυτή την περιουσία. Η μισθοδοσία και οι συντάξεις των κληρικών προέρχονται από πόρους της Εκκλησίας. Το πρώτο έτος το κράτος χρηματοδοτεί το 70% της μισθοδοσίας, το δεύτερο έτος το 40 %, το τρίτο έτος το 20% και από το επόμενο έτος την δαπάνη αναλαμβάνει αποκλειστικά η Εκκλησία.
– Κάθε φορολογούμενος συμπληρώνει προαιρετικά στη φορολογική του δήλωση, την εκκλησία στην οποία ανήκει και το ποσό που θα ήθελε να προσφέρει σε αυτή. Το κράτος εισπράττει τα ποσά και τα αποδίδει στις εκκλησίες χωρίς καμμία παρακράτηση.
*
Τα ακίνητα της Εκκλησίας που αποφέρουν εισόδημα φορολογούνται όπως για κάθε Έλληνα.
*
Οι ναοί δεν φορολογούνται ως ακίνητη περιουσία αλλά πληρώνουν τα δημοτικά τέλη.
*
Προσφορές πιστών δεν φορολογούνται.
*
Δωρεές ακινήτων προς την Εκκλησία φορολογούνται με το ισχύον καθεστώς για κάθε δωρεά.
*
Ο πολιτικός γάμος και ο θρησκευτικός παραμένουν ισόκυροι.
*
Καταργείται ο, αντισυνταγματικός και προσβλητικός για την ελευθερία της έκφρασης, νόμος περί προσηλυτισμού.
*
Θέματα καύσης νεκρών, βιοτεχνολογίας και γενικά επιστημονικά θέματα που αφορούν σε ηθικά ζητήματα ή αστικά δικαιώματα, τα χειρίζεται η πολιτεία με τους αρμόδιους συμβούλους της. Κάθε Εκκλησία έχει δικαίωμα να εκφέρει άποψη η οποία όμως δεν δεσμεύει την Πολιτεία.
*
Καταργούνται όλοι οι νόμοι που προβλέπουν άμεση ή έμμεση οικονομική ενίσχυση της Πολιτείας (π.χ. ταφή αρχιερέων δημοσία δαπάνη) προς οποιαδήποτε Εκκλησία.
*
Απαλείφεται από την προμετωπίδα του Συντάγματος η φράση «εις το όνομα της Αγίας και Ομουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος».
*
Καταργούνται οι ορκωμοσίες πολιτικών αξιωματούχων ενώπιον αρχιερέων. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός, οι Υπουργοί και οι Βουλευτές ορκίζονται ενώπιον τριμελούς επιτροπής που αποτελείται από τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, τον πρόεδρο του Συμβουλίου Επικρατείας και τον πρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου.
*
Διατηρείται ο θεσμός του στρατιωτικού ιερέα. Την μισθοδοσία του αναλαμβάνουν κατά το ήμισυ το Ελληνικό Κράτος και η Εκκλησία.
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ
Ο ρόλος της παιδείας δεν είναι να προσφέρει θρησκευτική εκπαίδευση. Αυτό δεν γίνεται για το «χατήρι» κάποιων μειονοτήτων αλλά απλώς διότι η Δημόσια Παιδεία έχει άλλο ρόλο και άλλον προορισμό σε ένα σύγχρονο κράτος. Οι γονείς μπορούν να δώσουν στα παιδιά τους όποια θρησκευτική εκπαίδευση θέλουν, είναι δική τους ευθύνη και όχι του σχολείου. Το μάθημα των θρησκευτικών γίνεται μάθημα θρησκειολογίας στο οποίο οι μαθητές έρχονται σε επαφή με την φιλοσοφία, τα κείμενα, την τέχνη, την ηθική των θρησκειών αλλά και τον ιστορικό τους ρόλο, θετικό ή αρνητικό.
Καταργούνται οι θρησκευτικές τελετές (αγιασμοί – εκκλησιασμοί) στη Δημόσια Εκπαίδευση.
Απαγορεύεται η λειτουργία ιδιωτικών θρησκευτικών σχολείων στο πλαίσιο της Πρωτοβάθμιας ή Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Όσοι επιλέγουν το επάγγελμα του κληρικού μπορούν να το κάνουν αφού περατώσουν την υποχρεωτική εκπαίδευση όπως ο νόμος ορίζει.
Επιτρέπεται η ίδρυση και λειτουργία θρησκευτικών σχολών που προσφέρουν αμιγώς θρησκευτική εκπαίδευση – οι σχολές αυτές θα είναι αδιαβάθμητες.
ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ
Βάσει διεθνών συνθηκών την εποχή που το Άγιον Όρος έγινε τμήμα της ελληνικής επικράτειας υποχρεώθηκε το ελληνικό κράτος να αποδεχθεί ένα ιδιαίτερο διοικητικό καθεστώς. Οι Θέσεις μας βασίζονται στα εξής:
Το Άγιον Όρος Παραμένει αυτοδιοικούμενο τμήμα της ελληνικής επικράτειας. Για θέματα τάξεως και ασφαλείας διορίζεται Πολιτικός Διοικητής από το Υπουργείο Εσωτερικών (και όχι από το Υπουργείο Εξωτερικών όπως, περιέργως/υπόπτως, γίνεται σήμερα). Οι μοναχοί, οι οποίοι εγκαταβιώνουν στο Άγιον Όρος, αποκτούν την ελληνική ιθαγένεια, μόνο για όσο διάστημα διαμένουν στο Άγιον Όρος. Εάν αποσχηματισθούν ή εγκαταλείψουν τις Μονές του Αγίου Όρους η ελληνική ιθαγένεια αφαιρείται.
ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
Σε καμιά ευρωπαϊκή χώρα δεν ισχύει η σαρία (ο ιερός ισλαμικός νόμος). Στην Τουρκία, καταργήθηκε το 1926. Στην Ελλάδα ισχύει ακόμα! Η Συνθήκη της Λωζάνης (1923), την οποία επικαλούνται όσοι υποστηρίζουν τη διατήρηση αυτού του αναχρονισμού, δεν αναφέρεται πουθενά σε εφαρμογή της σαρία – απλώς δεσμεύει τη χώρα μας να σέβεται τα έθιμα της μειονότητας για τα οικογενειακά ή προσωπικά ζητήματα των μελών της.
Οι διατάξεις της σαρία προσβάλλουν ευθέως πολλά θεμελιώδη δικαιώματα: την αρχή της ισότητας των φύλων, τη θρησκευτική ελευθερία, το συμφέρον των ανηλίκων, το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη. Η άγραφη σαρία παραμένει αδιαφανής και διερμηνεύεται μόνο από τους μουφτήδες, κληρικούς χωρίς νομικές γνώσεις. Οι γιοι παίρνουν διπλό κληρονομικό μερίδιο από τις κόρες. Διαζύγιο δικαιούται μόνο ο άνδρας με απλή δήλωσή του, ενώ η γυναίκα σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις (σχιζοφρένεια, στειρότητα, εγκατάλειψη). Η ασήμαντη διατροφή αναγκάζει τις διαζευγμένες γυναίκες να καταφύγουν σε έναν νέο γάμο, χάνοντας έτσι άμεσα την επιμέλεια των παιδιών τους, η οποία σε κάθε περίπτωση από τα 7 έτη για τα αγόρια και από τα 9 για τα κορίτσια περνάει αυτομάτως στον πατέρα. Οι γάμοι ανηλίκων όχι μόνο επιτρέπονται, αλλά μέχρι το 2002 τελούνταν και διά αντιπροσώπου. Σπανίως τα δικαστήρια ελέγχουν τις αποφάσεις του μουφτή για αντισυνταγματικότητα, παρότι υποχρεούνται να το κάνουν. Σπανίως οι μουσουλμάνοι επιλέγουν να υπαχθούν σε αυτά, παρότι δικαιούνται να το κάνουν, καθώς αυτό θα σήμαινε εξοβελισμό από την κοινότητα. Η ελεύθερη βούληση καταργείται μαζί με την ισότητα, τη θρησκευτική ελευθερία και τη δυνατότητα του δικαίου να εξελίσσεται.
Αυτό το απαράδεκτο καθεστώς που κρατάει στην υπανάπτυξη την μουσουλμανική κοινότητα, οδηγώντας την στην αγκαλιά των εξτρεμιστών, θα καταργηθεί αμέσως, με υποχρεωτική υπαγωγή όλων των υποθέσεων που αφορούν μουσουλμάνους στα αστικά δικαστήρια.[/spoiler]
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Τα υπόλοιπα κόμματα δεν έχουν στείλει καμία απάντηση.
Τυχόν νέες απαντήσεις θα δημοσιοποιηθούν με νέα ανακοίνωση.
